OWOC Z RAJSKIEGO OGRODU

Przez całe swe dotychczasowe życie trwali w przekonaniu, że są Jego ulubieńcami; byli przecież w raju, co oznaczało, że wiedli żywot najszczęśliwszych ludzi w historii ludzkości – ich myśli pozbawione były trosk czy zmartwień. Aż pewnego dnia nadszedł czas próby – mieli szansę wyjść z niej zwycięsko – ale tak się jednak nie stało. Bo życie ich było zbyt idealne przez co monotonne i nieciekawe, a pragnienie poznania tego co nowe okazało się silniejsze niż wszystko inne; nie powstrzymała ich nawet groźba kary, która miała nadejść. Ostatecznie zostali zwodzeni na pokuszenie owocem z rajskiego drzewa.

Owocem tym jednak zdaniem badaczy nie mogło być jabłko; najprawdopodobniej z drzewa poznania dobra i zła zerwano pigwę, która stanowi jeden z najstarszych znanych człowiekowi gatunków owoców. Choć ona sama wywodzi się z obszarów Azji (rejon Zakaukazia, Turkiestanu i Iranu) to zdecydowanie największą popularność w świecie starożytnych cywilizacji zdobyła w Grecji. Jako że była pierwszym uprawianym tam drzewem owocowym, stanowiącym zresztą bardzo istotny składnik pożywienia, traktowana była przez ówczesnych mieszkańców tego śródziemnomorskiego kraju z niezwykłym pietyzmem. Najprawdopodobniej dlatego też stała się częścią jednego z mitów opowiadających o sporze pomiędzy trzema boginiami: Herą, Ateną i Afrodytą. Owoc z napisem „Dla najpiękniejszej podarowany ostatecznie Afrodycie (Parys otrzymał za niego obietnicę małżeństwa z najcudowniejszą kobietą na ziemi) w oryginale nosił nazwę cydonion malom co w języku starogreckim oznaczało „owoc pigwy”. Z uwagi na jego wielką popularność nie dziwi więc fakt wykorzystania go w tak ważnym elemencie kultury jakim była mitologia. Dziś pigwa uchodzi w Grecji za niebywały rarytas i podobno żadna inna ziemia nie rodzi tak smacznych i okazałych owoców jak właśnie grecka.

 W Portugalii na przykład pigwa jest niezwykle popularnym owocem, przez co sposobów jej przyrządzania jest naprawdę niezliczona ilość; gospodynie domowe wykorzystują ją do marynowania, kiszenia, suszenia, pieczenia, a także faszerowania, cukiernicy zaś najchętniej dodają ją do ciast i lodów, a także wykwintnych deserów;  przyjmuje ona wtedy postać marmolady. Co ciekawe angielskie słowo marmalade, które zwykle oznacza dżem z pomarańczy lub cytryny z dodatkiem skórki z tychże owoców, wywodzi się z właśnie od portugalskiego wyrazu marmelada, w tym jednak przypadku chodzi konkretnie o dżem z marmelo, czyli pigwy. Marmolada z pigwy niezwykle popularna jest także w Iranie czy Pakistanie (występuje tam pod nazwą murabba). W krajach hiszpańskojęzycznych natomiast bardzo często przyrządza się z niej galaretkę, czyli membrillo albo quince cheese (pigwowy sernik).

W Polsce pigwa wciąż nie jest zbyt popularnym owocem; jeżeli tylko decydujemy się jej użyć, najczęściej stanowi ona jedynie dodatek do herbaty, bo takie jej zastosowanie jest najbardziej znane i najchętniej wykorzystywane. Prawdopodobny brak zainteresowania tym niezwykłym owocem wynika jednak z pewnej nieścisłości; pigwa bowiem to nie to samo co pigwowiec i choć owoce obu tych roślin wyglądają podobnie to dość znacząco różnią się smakiem.

Pigwowiec i pigwa – jak je rozróżnić ? 

W Polsce pigwa bardzo często mylona jest z pigwowcem – krzewem, który latem stanowi ozdobę wielu przydomowych ogródków (jego kwiaty przypominają nieco kwiaty jabłoni,) jesienią zaś rodzi małe, żółte owoce. Podobnie zresztą jak pigwa nadają się one, by przyrządzać z nich wspaniałe przetwory i nalewki. Jak je zatem rozróżnić i kiedy smakują najlepiej? Poniżej kilka wskazówek.

Pigwowiec: występuje pod nazwą „pigwowiec japoński” lub „pigwowiec wspaniały”. Wczesną jesienią zaczyna owocować – na krzewie pojawiają się wówczas małe, twarde i dużo kwaśniejsze od pigwy „jabłuszka”. W kuchni wykorzystuje się je jako zamiennik cytryny np. w  formie dodatku do herbaty; najlepsze w smaku są owoce zebrane zaraz po pierwszych przymrozkach. Przyniesione do domu, wypełnią cytrusowym zapachem każdy, nawet najdalszy jego zakątek.

Pigwa: owoc drzewa pigwy. Swym kształtem przypomina skrzyżowanie jabłka i gruszki; jest zdecydowanie większa od owocu pigwowca i nieco od niego słodsza. Podczas gotowania zmienia barwę na rubinowo-czerwoną. Warto pamiętać, że jej skórka zawiera bardzo dużo celulozy nietrawionej przez organizm, przez co powinno się ją obierać przed gotowaniem.

Właściwości zdrowotne pigwy

Mniej znana, choć bardzo ceniona z uwagi na swe lecznicze właściwości, powinna na stałe zagościć w naszej codziennej diecie, zwłaszcza w tak trudnym dla naszego organizmu okresie jakim jest jesień i zima. Pigwa stanowi bowiem naturalne źródło witaminy C; systematyczne jej spożywanie istotnie wpływa na poprawę odporności. Ponadto owoce pigwy zawierają wiele związków mineralnych, takich jak: potas, wapń, żelazo, miedź, magnez i fosfor, które są niezbędne do wzmocnienia naturalnej obrony organizmu. W przypadku zachorowania na przeziębienie lub grypę zaleca się spożywanie soku z pigwy z dodatkiem miodu.

Pigwa wykazuje także działanie przeciwzapalne, reguluje pracę wątroby, obniża poziom cholesterolu oraz cukru we krwi. Ma zbawienny wpływ na układ pokarmowy – pektyny zawarte w owocach pigwy wiążą metale ciężkie i pomagają usuwać je z organizmu.

eatandlove